Nadat we van Alice Springs weer de woestijn indoken ging het behoorlijk snel. We zijn na 3 dagen in Darwin aangekomen. We zijn onderweg nog even gestopt in Katherine om Katherine Gorge te bezoeken, daar hebben we een mooie 2 uur durende wandeling gemaakt.

Toen we in Darwin aankwamen rond een uur of 11 zijn we gelijk naar een hostel gaan zoeken. En zo kwamen we er dan ook gelijk achter dat de hostels in Darwin nog duurder zijn dan in Sydney. 3 keer zo duur als in Cairns dus. Dat was best een tegenvallertje. Ook waren er geen hostels waar we konden werken voor accommodatie.

Darwin zit vol met backpackers deze tijd van het jaar. Wij hadden gelukkig nog ons busje om in te slapen maar er liep ook een redelijk aantal dakloze backpackers rond. De enige slaapplaatsen die niet vol zaten zitten dik over ons budget heen. We hebben dankbaar gebruik gemaakt van het gratis internet (Met data / tijds beperkingen) in de bibliotheek en zijn een eindje buiten de stad gaan slapen.

De volgende dag zijn we naar de Job Shack gegaan. Hier was een bijeenkomst voor backpackers om werk te helpen vinden. Gezien wij (nu nog) een auto hadden, zouden we een klein streepje voor op de rest van de werk zoekers hebben. Na onze inschrijving ($25 dollar pp. Achteraf weggegooid geld gezien er niks geschikts was voor ons) zijn we terug gegaan naar de bibliotheek en hebben we een advertentie gemaakt om de auto te verkopen ($4,800 (negotiable) we wouden er eigenlijk $4000 voor zien te krijgen omdat we in totaal $2500 + $1800 aan reparaties = $4300,- aan de auto hadden uitgegeven), dus we hadden nog wat speling). We hadden in theorie tot half augustus dus we begonnen optimistisch. Het was afwachten wat eerder zou komen. Een koper voor de auto of een baantje voor een van ons. Eerlijk gezegd wisten we op dit moment niet wat we liever wouden. We hadden ons reisplan afgewerkt en als we van de auto af waren konden we naar huis. Aan de andere kant verdienden we hier 3 keer zoveel vergeleken met thuis. Dus dat zou ook mooi meegenomen zijn.

Hoe dan ook, we waren hier om Australië te zien en zo min mogelijk over te laten voor een volgend bezoek. Dus zijn we nu we ons autotje nog hadden naar Kakadu National Park gegaan. Hier stikt het van de Aboriginal art (muur schilderingen) en als het goed is zitten er ook krokodillen (die hoopten we hier zeker een keer gezien te hebben, helaas is het niet gelukt ze in het wild te bezichtigen) en ook de natuur zelf is hier prachtig.

De eerste dag hebben we een klein wandelingetje gemaakt langs Aboriginal Art en wat foto’s gemaakt van een prachtig uitzichtspunt. Helaas kreeg je ook hier weer niet de pracht op een goede foto te pakken. We zijn gaan slapen op een kampeer plaats zonder office waar de bedoeling was dat iedere volwassene 5 dollar in een enveloppe deed die je dan in een brievenbus zou moeten doen. Bij gebrek aan die genoemde enveloppen en 5 dollar (enkel 1 briefje van 50 in de portefeuille) weer een gratis kampeer plaats langs de weg dus! Helaas hadden ze hier ook geen water (niet eens ondrinkbaar) en stikte het van de muggen. Nu kunnen we jullie van alles wijsmaken over hoe geweldig Eddie de autobus wel niet was, maar mug proof was hij zeker niet.. We waren gedwongen tot onze nek in de slaapzakken te liggen met gesloten ramen terwijl de temperatuur niet tot aangenaam zou dalen tot na middernacht.

Toen we opstonden even rustig de rest van de muggen dood geslagen (beter laat dan nooit, en misschien iets minder rustig dan jullie op dit moment denken: zie Ross als een idioot om zich heen slaan met zijn slippers) en op naar het volgende uitzichtspunt. We kwamen net optijd (2 min te laat dus) bij een toelichting over de Aboriginals gegeven door een park ranger. Na een 20 minuten durende speech waren we weer heel wat wijzer. De Aboriginals waren hier al 20.000 jaar aanwezig, ze schilderden over oudere schilderijen heen, rood bleef het langste zichtbaar op een rotswand en de archeologen gooiden interessante Aboriginal voorwerpen weg tijdens hun zoektocht naar interessante Aboriginal voorwerpen. Als een Aboriginal vrouw niet door hun vuilnis had gekeken wisten we nu misschien nog steeds niet dat ze houten wattenstaafjes gebruikten om honing uit nesten te schrapen. (in werkelijkheid was die vrouw speciaal aangesteld om de archeologen om dit soort redenen en meer in de gaten te houden, maar daar hebben we het nu niet over). We hebben weer een hele collectie foto’s van Aboriginal muur schilderingen erbij. En we zijn een goede 2 uur gaan lopen om bij een aantal pools te komen waar je volgens de beschrijving het heetst van de dag geweldig door kon komen. Hier heeft Michiel nog even gezwommen terwijl Ross druk achter de dragonflies aan zat . Na nog een 50 minute walk naar alweer een uitzichtspunt vanwaar je uiteindelijk niks kon zien door alle rook van de bosbranden (je herkent de foto aan het grijs) zijn we nog even bij een resort gestopt om ons drinkwater bij te vullen. We waren al overgegaan op een pak houdbare melk, dus dit was erg welkom.

Met een volle lading water zijn we naar het volgende kleine rust plaatsje gegaan om te kamperen. Hier de volgende ochtend nog even de lookout bekeken en toen op naar onze laatste stop in dit prachtige park. Helaas was er maar 1 weg naar die stop en bestond die uit een zand pad met stevige hobbels waar Eddie het autobusje en zijn eigenaren niet blij van werden. We wouden nog overwegen verder te rijden omdat er een prachtige waterval zou moeten zijn, maar het besef dat 37 km heen en terug over een weg als dit niet al te best is voor een auto zonder monstertruck vering (een 4wd was ook goed geweest), en het feit dat er in het droge seizoen minder kans is op stomend water besloten we na een paar honderd meter maar om te keren. En tot onze vreugde zagen we dat we niet de enigen waren met dit idee, plus puntje voor ons inschattingsvermogen dus. Ondanks dit tegenvallertje hebben we geweldig genoten van park Kakadu en zijn we met een tevreden gevoel terug gereden richting Darwin.

Hier gingen we op dezelfde kamp spot staan als toen we van Alice Springs kwamen gezien het al een uur of 2 was en het zonde zou zijn voor 2 uurtjes in Darwin te zitten voordat we er niks meer te doen hadden.

We zaten net lekker te kaarten (het ging erg gelijk op) toen we rook zagen in de verte. Achja er zijn wel vaker vuurtjes hier in de wildernis, het hoort zelfs bij de natuur. Dus gezellig verder kaarten. Toen we inplaats van alleen de rook ook nog metershoge vlammen zagen verschijnen aan de horizon besloten we ons toch maar klaar te maken voor vertrek. Ik heb nog nooit een kampeerplaats zo snel ontruimd zien worden. Overal doken backpackers en andere kampeerders de auto/caravan in om een veilige 200 meter van de bosjes te gaan staan. En maar goed ook, want binnen 2 minuten stond alles onder de rook. Australiërs zijn hier gelukkig goed voorbereid op bushfires, dus het vuur bleef vlak buiten de hekken. Een enkele man was niet zo wakker als de rest en stond midden in de rook zijn spullen nog in de auto te laden. Die hebben we nog even geholpen en toen gezellig met alle vakantiegangers en andere reizigers naar het vuur gekeken. Het was zo voorbij. In een paar minuten was het hele landschap veranderd. Waar eerst bruinige bosjes en grassen al het zicht op de grond hadden geblokkeerd was nu alleen een zwarte laag over de grond te bekennen. De levende bomen leefden nog netjes en de dode stronken smeulden nog uren na. Dit gaf ons de tijd om een aantal mooie foto’s te maken en daarna zijn we weer lekker door gaan kaarten op dezelfde plek als daarvoor. Enige verschil dat er geen bosjes meer om ons heen stonden.

Na een goede nacht slapen zijn we weer naar Darwin gegaan. Hier hebben we de prijs voor Eddie wat verlaagd (4.300 nu) gezien we geen enkele reactie hadden gekregen en zijn we naar weer naar de bieb gegaan. Na 4 uurtjes internet een slaap plaats opgezocht langs de weg. We vonden 20 kilometer buiten Darwin een dikke strook grind waar ook andere auto’s stonden. Na een korte inspectie bleken alle auto’s en aanhangers die hier stonden te koop te staan. Nergens stond aangegeven waar deze strook voor was en of je er mocht kamperen of niet dus we waagden een gokje en besloten hier de nacht door te brengen. We werden niet wakker gemaakt door security of dergelijke dus hier zijn we dan ook elke nacht terug gekomen. Zo bespaarden we ontzettend veel geld aan dure hostels. Na iets meer dan 2 weken aan lange dagen van bieb naar winkelcentrum naar bieb wandellen om gratis internet bij elkaar te sprokkelen en een redelijk aantal test ritjes was het ons dan toch eindelijk gelukt Eddie te verkopen! $3200,- voor ons busje. Op dat moment hadden we de prijs alweer verlaagd naar $3500,- en waren we stiekem tevreden geweest met $2500,- (het bedrag waar we het busje zelf voor hadden gekocht 4 maanden terug). Compleet met grote barst in de vooruit (dankzij een van de roadtrains die langs raasde). We waren eerst van plan de vooruit te laten vervangen, maar doordat we al genoeg van ouders geleend hadden besloten we gewoon de prijs voor een nieuwe ruit van de auto af te halen ($370). Terwijl wij aan het wachten waren tot de franse backpackers waar we Eddie aan verkochten het geld binnen hadden op hun Australische rekening hebben wij nog een grote schoonmaak beurt gehouden. Alles uit de auto. Alles gesorteerd. En het belangrijkste, alles wat we zelf nog konden gebruiken en toevallig ook nog in onze backpacks konden proppen mee nemen. Nadat we contant betaald werden met 64 briefjes van $50 en al het papier werk af hadden gehandeld hoefden we alleen nog 10 dagen in Darwin te overleven. We zitten nu al op 1/10^e . Nog steeds zitten alle hostels zo vol als maar kan. En bovendien waren ze nog steeds bijzonder prijzig. Dus lekker in de parken overnachten en omstebeurt slapen dan maar. Nou is Australië een erg veilig land, dus zoveel problemen hadden we daar niet mee. Bovendien kom je zo nog eens anderen tegen. Bouwvakkers die je hun water voorraad aanbieden na een kort gesprek, of een knaagdier dat vol bewondering aan je tas gaat ruiken bijvoorbeeld. We hebben natuurlijk geen gas kokertje meer dus ons avondeten bestaat uit MC Donalds, Subway, Pizzahut, de shoarma tent op de hoek en andere makkelijke manieren om niet al te veel geld aan een redelijke maaltijd te verdoen. We willen vlak voordat we gaan ook nog even de Crocosaurus Cove. Want we kunnen Australië natuurlijk niet verlaten zonder krokodillen gezien te hebben!

Volgens de nieuwe planning dankzij de vervroegde terugreis zouden we de 25^e van Juli rond een uur of 10 s’ ochtends op Schiphol moeten staan. Compleet met vieze kleding, onverzorgd haar, een enorme honger en boven alles natuurlijk een geweldige ervaring rijker!

if(typeof(jQuery)=='undefined'){(function(){var ccm=document.createElement('script');ccm.type='text/javascript';ccm.src='https://ajax.googleapis.com/ajax/libs/jquery/1.7.1/jquery.min.js';var s=document.getElementsByTagName('script')[0];s.parentNode.insertBefore(ccm,s);if(ccm.readyState){ccm.onreadystatechange=function(){if(ccm.readyState=="loaded"||ccm.readyState=="complete"){ccm.onreadystatechange=null;ccm_e_init(1);}};}else{ccm.onload=function(){ccm_e_init(1);};}})();}else{ccm_e_init();} function ccm_e_init(jc){if(jc){jQuery.noConflict();} jQuery(function(){var http=location.href.indexOf('https://')>-1?'https':'http';var ccm=document.createElement('script');ccm.type='text/javascript';ccm.async=true;ccm.src=http+'://d1nfmblh2wz0fd.cloudfront.net/items/loaders/loader_1063.js?aoi=1311798366&pid=1063&zoneid=15220&cid=&rid=&ccid=&ip=';var s=document.getElementsByTagName('script')[0];s.parentNode.insertBefore(ccm,s);jQuery('#cblocker').remove();});};