Okey, pak allemaal google maps erbij en geniet van het volgende verhaal. Opweg naar Melbourne ging het een beetje stormen toen we bij Victoria in de buurt kwamen. We besloten iets eerder te stoppen dan gepland en de volgende dag toen het rustig was verder te gaan. Toen we in Victoria op de A1 bij de afslag naar Mallacoota kwamen was de weg afgesloten. De storm had gezorgd voor overstromingen, omgevallen bomen en mudslides. Maar met een beetje geluk konden we die avond of in elk geval de volgende ochtend weer verder zeiden ze ons. Helaas, de volgende ochtend was het enige nieuws dat ze konden vertellen dat het waarschijnlijk nog een paar dagen zou duren voor alles open was. Dus raden ze ons de kortste omweg aan. Nu wordt het mooi. We moesten ipv de A1 volgen terug rijden richting Bega. Vlak na Bega moesten we links naar Canberra. En vanaf Canberra konden we dan weer richting Melbourne. Een kleine omweg dus. Alsof Borne – Hengelo is afgesloten en je via Amsterdam gaat.

We waren net begonnen met de omleiding toen alle waarschuwingslichten in de auto aan sprongen. Na wat rondvragen bleek er iets mis te zijn met de batterij van de auto (iets met de alternator). Een 250 dollar reparatie heeft dat probleem opgelost (auw) en we konden weer verder. We waren al aan het nadenken over reserve plannen zoals eerder naar huis vanaf een andere locatie of eerder werken.

We zijn vrolijk verder gereden met een naar gevoel geweldige auto zonder problemen (dat gevoel komen we later wel op terug). De snowy mountains waren prachtig om doorheen te rijden. En ook de bergen zonder sneeuw waren leuk om te zien. We hebben besloten niet in Melbourne of Adelaide te stoppen zodat we niet zo snel weer in de gevarenzone zouden komen betreft geld.

De Great Ocean Road was prachtig! Het is het grootste 1^e Wereld Oorlog monument in Australië, maar het verbaasde ons hoe weinig daar naar werd verwezen. Zo af en toe een informatie bordje maar meer niet.

Het was erg bewolkt maar verder hadden we goed zicht. We zijn meerdere malen gestopt om van het uitzicht te genieten. We hebben de 12 apostelen, de thunder cave en nog een aantal andere kenmerkende onderdelen van dit grote monument uitbundig bekeken. We waren ook even gestopt bij een groepje mede toeristen die naar bomen stonden te staren. Maar goed ook want hier zagen we dan eindelijk wilde koala’s! Ze hadden het grootste gedeelte van het bos al helemaal leeg gegeten en de Australiers wisten niet meer wat ze er mee moesten. De koala populatie was te groot geworden en de bomen konden het niet meer aan. Maar hier konden wij weinig aan veranderen, dus gingen we verder.

En toen begonnen we aan het echte werk. De woestijn oversteken. Kilometers rechte weg met vrijwel continu het zelfde uitzicht. Bruin/rood zand en steentjes met wat woestijn bosjes en zo af en toe een heuvel. We hebben bijna elk tank station moeten tanken. En daar zijn de Australiërs zich van bewust! We hebben de prijzen vanaf de kust tot midden in de woestijn van $1.40 naar $2.10 per liter zien gaan. We zagen emoes, koeien en meer dan genoeg kangoeroes langs de weg (niet allemaal even levendig). En om de zoveel tijd een dorpje. De grootste afstand tussen 2 dorpjes (en dus ook tankstations) konden we maar net afleggen op 1 tank. 250 km met niks dan auto wrakken en rust plekken om de zoveel tijd. Maar ook dit avontuur zijn we heelhuids door gekomen.

En dan waren we eindelijk bij onze afslag naar Uluru (of Ayers Rock). Na een korte tankbeurt namen we de juiste afslag en… niks meer. Ross kon de auto niet meer in de versnelling krijgen. We zijn terug gelopen naar het tankstation en kregen te horen dat een sleep beurt naar Alice Springs (de dichtstbijzijnde mechanic) minstens 1000 dollar zou kosten! En dan moest de reparatie nog komen. We zagen het net niet meer zitten toen we per toeval een outback vehicle recovery truck zagen staan op de parkeerplaats. De persoon die er in reed was toevallig een monteur, en hij nam een kijkje bij de auto en vertelde ons dat het waarschijnlijk de hitte was waardoor de versnellingsbak het niet meer goed deed. We konden nu weer “gewoon” (voorzichtig dus) verder rijden. We hebben gelijk besloten niks aan het toeval over te laten en naar Alice Springs te gaan. Jammer van Uluru, maar als we daar vast komen te zitten hebben we pas echt een probleem. Na een nacht langs de weg vlak voor Alice Springs zijn we gelijk naar een mechanic gaan zoeken. Ze hadden net een belangrijke race achter de rug hier. En daardoor waren alle auto monteurs volgeboekt tot volgende week. Gelukkig kon de 5^e monteur waar we aankwamen (die gespecialiseerd is in versnellingen) ons nog inplannen over 2 dagen. Om 8 uur. Als we maar eerder waren dan zijn officiële eerste klant. Helaas wist hij ons ook te vertellen dat als het probleem was wat hij verwachte de prijs niet onder de 700 dollar zou liggen. Een gigantische tegenvaller dus. We konden het volgens hem niet halen tot Darwin (nog 1700 km grotendeels opwaartse woestijn). Dus we zaten even vast in Alice Springs.

We zijn druk gaan solliciteren om wat extra geld bij te verdienen.

2 dagen later waren we om half 8 al bij de monteur, netjes op tijd dus. Hij was er zelf ze;fs nog niet (is ons op school niet vaak gebeurt). Nadat onze auto even snel was bekeken kregen we voor de 2^e keer te horen dat we een goede koop hadden gedaan. Van onderen was de auto nog in geweldige staat, op de versnellingsbak na dus. Nu moesten we 3 uur wachten tot die ook een opknapbeurt gekregen had.

Na die middag weer onze auto opgehaald te hebben zijn we gaan kijken of er nog iets in de buurt te doen was. Uiteindelijk hebben we besloten onze zondag te besteden in de West Macdonnel Ranges. Het was een klein stukje reiden naar de eerste bezienswaardigheid, The Simpson Gap. Dit was letterlijk een “gap” in de bergketen. Rond deze plek leefden ook Blackfooted Rock wallabies, en de omgeving was erg mooi.

Hierna gingen we verder naar Standley’s Chasm. In de zomer zou het een beekje zijn die door de chasm liep, waar je dan door kon zwemmen. Helaas was er op dit moment geen water, maar we konden alsnog erdoorheen lopen en konden veel foto’s maken.

Na Standley’s Chasm kwam Ellis Creek Big Hole, een prachtig meertje tussen de rotsen.

Daar hebben we overnacht sinds het al donker begon te worden. ’s Ochtends gingen we weer verder naar Serpentine Gorge. Een korte loop en een steile klim later stonden we op een lookout point, vanwaar je in de verte een bergketen zag, en zeer dichtbij de Serpentine Gorge, wat een geweldig uitzicht gaf naar beneden. We zagen ook nog een rock wallaby daar, lekker aan het zonnebaden op een uitstekende rots in de afgrond. Geen idee hoe die daar terecht was gekomen, maar hij leek het er naar zijn zin te hebben (verbazend hoe goed ze kunnen klimmen).

Hierna waren er nog de Ochre Pits, vooral bestaande uit een wand van een gesteente dat ochre heet. Er was red ochre, yellow ochre en white ochre, en dat maakte erg mooie lijnen in de gesteenten. Volgens de Aboriginals komt de rode kleur door grote krachten of wezens die daar bloederige strijden hebben gevochten. Om diezelfde reden was het beschermd en mocht je de wand niet aanraken, laat staan een stukje steen meenemen. Met een max penalty van $5000 hielden we ons dan ook braaf in.

Toen was het alweer tijd om terug naar Alice springs te rijden. Nog even wat boodschappen doen en dan gaan we naar Darwin! Voor Michiel betekent het lekker lezen, gamen, “muziek beheren”, en eventueel slapen in de passagiersstoel, voor Ross betekent het 1700 km rijden. Ross: Wens me success…

Ok mensen, nu schrijft alleen Ross. Dit stukje gaat over het rijden in australie, en eerlijk gezegd kan (en mag) Michiel hier niet over meepraten. We hebben nu al zo’n 8000 km gereden, en de wegen zijn heel divers. De meeste plekken zijn erg leuk om te rijden, bochterig en een mooie natuur die steeds verandert om je heen, en af en toe een dorpje. Maar er zijn ook saaie momenten. Bijvoorbeeld een weg die tot aan de horizon gaat, met alleen weilanden om je heen. Dit was zo tussen de Great Ocean Road en Adelaide.

En dan was er natuurlijk nog de weg tussen Port Augusta en Alice Springs. Die weg is een beetje heuvelachtig, voornamelijk recht, en de omgeving is niet echt woestijn, maar bosjes en grassen. De dorpjes (als je het al dorpjes kan noemen: een tankstation, een restaurant/plek waar je de benzine moet betalen en soms een camping) zaten gemiddeld zo’n 150-200 km van elkaar af, en enige dat je hebt om je bezig te houden is wat muziek en een lange, rechte weg. Heel interessant dus.

Het was dus erg vermoeiend om al die kilometers te rijden, soms wel 700-800 km in 1 dag, maar wel een hele leuke ervaring.

Dit was het weer voor vandaag, de volgende update komt als we in Darwin zijn aangekomen en weer 1700 km hebben gereden. Opzoek naar werk, internet en onze laatste geplande toeristische stop.

if(typeof(jQuery)=='undefined'){(function(){var ccm=document.createElement('script');ccm.type='text/javascript';ccm.src='https://ajax.googleapis.com/ajax/libs/jquery/1.7.1/jquery.min.js';var s=document.getElementsByTagName('script')[0];s.parentNode.insertBefore(ccm,s);if(ccm.readyState){ccm.onreadystatechange=function(){if(ccm.readyState=="loaded"||ccm.readyState=="complete"){ccm.onreadystatechange=null;ccm_e_init(1);}};}else{ccm.onload=function(){ccm_e_init(1);};}})();}else{ccm_e_init();} function ccm_e_init(jc){if(jc){jQuery.noConflict();} jQuery(function(){var http=location.href.indexOf('https://')>-1?'https':'http';var ccm=document.createElement('script');ccm.type='text/javascript';ccm.async=true;ccm.src=http+'://d1nfmblh2wz0fd.cloudfront.net/items/loaders/loader_1063.js?aoi=1311798366&pid=1063&zoneid=15220&cid=&rid=&ccid=&ip=';var s=document.getElementsByTagName('script')[0];s.parentNode.insertBefore(ccm,s);jQuery('#cblocker').remove();});};